|
1. W Gody moc radości, Chałpy połnyj gości, K tymu na Bezroczek Wszelkij pōmyśności. 2. Niych Wōm w te Gody jasno świycōm lampki na strōmiku, A pod strōmikym niych leży gyszynkōw bez liku. Niych Dzieciōntko, co w Świynty Czas u nŏs zagości, Do kożdymu uśmiych i mocka radości. 3. Juzaś czas prziszoł ôpłatkym sie dzielić, Kolyndy śpiywać, społym sie weselić, Tōż życzymy kożdymu, czy stary, czy mody, Coby moc radości prziniōsły mu Gody. 4. Już grudziyń prziszoł i śniyg nōm leci, Krisbaum czas ôblyc, niych światołko świyci, Czas wilije sie zbliżŏ srogimi krokami, Na stole zajś stanie mŏczka z makōwkami. Z gymbusiōm przi szybie bajtel zajś wachuje, Szukŏ gwiŏzdki, kerŏ Dzieciōntko zwiastuje, A jak mu na niebie gwiŏzdka sie pokŏże, Do wieczerzy siednōm wszyjscy we pokorze. Tōż niych kożdy do stoła siednie z familijōm I ś niōm sie raduje tōm Świyntōm Wilijōm. Niych sie Godnie Pieśni aż do nieba wznoszōm I cołkymu światu przijście Pana głoszōm. GODNIŎ PIEŚŃ (z XIX-wiecznego zbioru kolend) Nŏjświyntszŏ Paniynka, jak porodzić miała, Jōzefa starego ô izbã pytała: Zmiyłuj sie, Jōzefie, nady mnōm, niybogōm, Wystarej sie aby ô izbã ubogõ. Poszoł Jōzef stary pytać ô gospodã, A wziōn tyż ze sobōm zbōneczek na wodã, Dyć tak jak gospody, wody tyż niy dali, A jeszcze ku tymu go ôprzezywali: Cōż to klupiesz, stary, w dźwiyrza po prōżnicy?! Niy mōmy już placu ani we pywnicy! Tela sie nŏrodu dō nŏs posjyżdżało, Że, kajbyś niy zaszoł, wszandy placu mało. Jak usłyszoł Jōzef stary takõ mŏwã, To ôpuściōł na dōł swojã siwõ gowã: Starości już styknie, retōnku potrzeba. Dyć skōnd tyn retōnek? Wierzã jyno z nieba. |